posted on 14 Oct 2011 02:21 by jingjai-jingjit
บางทีชีวิตก็เหมือนละครเกินไป เกินกว่าจะเชื่อเกินกว่าจะเข้าใจ แต่ก็นะชีวิตก็คือชีวิต
สับสน
ตอนนี้รู้สึกเคว้งคว้างล่องลอยมากๆ ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระ อยากเก่งกว่านี้ อยากเข้มแข็งกว่านี้ อยากเป็นพี่ที่ดี อยากเป็นลูกที่ดี แต่ก็ยังทำไม่ได้ ยังเป็นไม่ได้
รอ
รอหน่อยล่ะกัน หนูจะพยายามมากขึ้น
รัก
หนูรักแม่และน้องมาก เพิ่มอ๊ค แทคยอน และอี จุนโฮไปอีกสองคน
ขอบคุณ
ขอบคุณที่เป็นกำลังใจกันในทุกๆเรื่อง หนูจะพยายามกว่านี้จะเป็นลูกที่ดีให้แม่เบาใจ จะเป็นพี่ที่ดีให้เมฆแน่นอน
ขอสัญญา :')
ด้วยรัก
Jingjai J.
posted on 09 Jun 2011 13:52 by jingjai-jingjit
ช่วงนี้ชีวิตมีหลากมิติมาก หลังจากที่เรียนจบ ไปอินโดฯ กลับมาว่างงาน ทำงาน และลาออกจากงาน เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในระยะเวลาประมาณ 8 เดือน เป็น 8เดือน ที่เอาตัวเองไปอยู่ในวังวนเกาหลีประมาณเดือนนิดๆ แต่เป็นเอามาก 5555555555 เป็นเดือนครึ่งที่สามารถเปลี่ยนคนคนนึงได้จริงๆ ข้อสรุปชีวิตข้าพเจ้าที่มีต่อวงการศิลปะและวัฒนธรรม คือ ยังชอบอะไรเหมือนๆเดิมแหละ แต่แค่มีFeatureด้านเกาหลีมาเพิ่มแค่นั้นเอง แต่การที่หันไปนิยมชมชอบเกาหลีกระทันหันของข้าพเจ้านั้น ทำให้เพื่อนๆตกตลึงเป็นอย่างมาก แน่สิ โตป่านนี้แล้วจะไปชอบอะไรกะเค้าทันนนนน
เอาเหอะ เกิดมาโตครั้งเดียว ตายครั้งเดียว อยากทำอะไรก็ทำไปเลยให้ถึงที่สุด 5555555555555
แค่อยากจะบอกทุกกับทุกคนว่า ยังฟังเพลงสไตล์เดิมๆ ยังอ่านหนังสือสไตล์เดิมๆ ยังรักพี่ตู่ พี่โต๋ พี่แตมป์ พี่สิงห์ พี่วิน พี่บอย ฟรายเดย์ อาร์มแชร์ ละอองฟอง บีทเทิ้ล ตาฮิติ80 the withest boys alive King of convenience Owlcity Ladygaga พี่เบิร์ด และอื่นๆอีกมากมายตามเดิม แค่ตอนนี้นี้ชีวิตมีปุ่มๆนึงที่เรียกว่าวงการเพลงและภาพยนตร์เกาหลีเพิ่มขึ้นเองนั้นเอง จริงๆ
ปล. จริงใจ กำลังจะย้ายถิ่นฐานกลับไปยังหาดใหญ่อย่างเป็นทางการภายในเดือนนี้นะฮ้าา
ปลล. กรุณาอย่าตัดสินกันเพียงแค่ฉันหันไปฟังเพลงเกาหลี ^^"
posted on 26 Jun 2009 01:30 by jingjai-jingjit in life
เมื่อไรที่หัวใจมนอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว ฉันชักจะเชื่อคำของพี่บอย ซะแล้ว
วันนี้ นอนไม่หลับ อ่านหนังสือ ยิ่งไม่หลับเข้าไปใหญ่ ทำไงดี
ในหนังสือ เค้าว่า เมื่อมนุษย์อับจนหนทางเข้าจริงๆ สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวนั่นแหละ คือสิ่งที่มีประโยชน์มากที่สุด เห็นด้วยอย่างมาก
ในเพลงเค้าว่า อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงาๆ แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ ..... โลกมันกว้างจริงๆ หัวใจก็เหงา จริงๆ แต่เราเศร้านะ กลัวเป็นโรคซึมเศร้าจัง.....
เมื่อไหร่ โลกจะสดใสซะทีเนี่ย ช่วงนี้โลกมืดมน ประหลาดๆ มีแต่เรื่องเครียดๆเขามาในชีวิตเยอะแยะ
กลัวจัง ....... เคยคิดว่าจะเตรียมตัวตายตั้งแต่อายุ 45 ตอนนี้ 25 หรือตอนนี้ ถ้าตายไป ก็คงดี เนอะ เฮ้ออออ ...... ช่วงนี้คือช่วงเพ้อเจ้อน่ะ
ชีวิตเรา ยังคงต้องทำอะไรอีกมากมาย แต่ไม่มีแม้แต่แรงจะคิด ฉะนั้น แรงจะทำ ก็ไม่เหลือ อยากให้รอยยิ้มที่จริงใจ ของฉันกลับมาอีกครั้งจัง ...............
ไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว จริงๆนะ
ขอบคุณ หนังสือ เราหลงลืมอะไรบางอย่าง กะเพลงของพี่บอยตรัย ที่ทำใหห้คืนแห่งการนอนไม่หลับ ดูมีอะไรให้ทำอีกเยอะ .............................
